از امشب به بعد  توی خونهء جدید می نویسم.

کلیک رنجه کنید روی آدرس زیر:

www.azadehazemizade.com

1.

باران

چشمهایت را شعر می کند

باور کن

من هیچ کاره ام...

2.

سر به دیوار می کوبم

بیقرار موش هایی

 که همه شعرهایم را از بَر اند...

3.

زبان شعر سپیدم

می شکند امشب

لا به لای زلف سیاهت

در غبار خاطراتمان
برای آنچه در کوچه ها / به خاک نشست

برای قلبی
به سادگی خانهء کودکی هایت
و تاب درخت انگور

برای قهقههء بادبادکی
در خنکای دست باد
و حسرت عشقی زیر آسمان

برای شیون صاحب خانه
از تزریق الکلی به چراغش

برای خاکت
روی شانه های دیوار همسایه
و زلالی آبی در کوزه

برای تو
و برای چشمان پر برق ات

میوه ای می چینم
توتی شاید

مهمانی باش
کنار سفره ای
نان تازه با سبزی

باید اهل تماشا باشی

تا بدانی

حرفهای تازه ای داریم

مثل برگهای هزار رنگ پاییزی

روی بلورهای یخ بسته / پاشیده

یا اهل پرواز

تا از کاخ کاج نروی بالا

الماسهای سیاه پرت کنی

روی آرزوهای یک جفت

در حال آواز

با نت فا فا فا

سیمرغی می خواهد این دفتر

نشانه ای بگذار

پری / میان سطرهای موازیِ عشق عشاق

و تمام من شدی

در آغاز چند کلام ساده

حسرت

مهر

یار

دارم

پ.ن:
زمان در خواب و دریا قصه پرداز
خیالم در بلندی های پرواز
ز تلخی های پایان، می رسیدم
به شیرینِ شگفتی های آغاز!
(فریدون مشیری)

چشم های سیاهت خیره به چیست؟

دنیا جای سر زدن نیست...

هنوز

آدم

سر می زند...

فتوبلاگ فکوس / عاشورا خونین

هر چه نگاه می کنم

این قلم تو خالی ست...

ترانه از کجا می پاشد؟